✍️ مهدی منصوریخواه، مدرس جنگهای روانی و شناختی
در بیستمین سالگرد بنیانگذاری گروه BIGBANG، رویدادی در سئول برگزار میشود که نماد وضعیت کنونی صنعت کیپاپ است: اجرایی با بلیطهای نایاب که هیچ هنرمندی در آن حضور ندارد! فنها جمع میشوند تا صرفاً به پهپادها، نورپردازی و اهنگهای ضبطشدهای گوش دهند که صاحبانشان حتی زحمت حضور در صحنه را به خود ندادهاند.
این روند که از سال ۲۰۲۲ و با اقدام J-Hope (عضو BTS) برای پخش اختصاصی آلبومش (Jack in the Box) برای سلبریتیها آغاز شد، حالا تمام صنعت را فراگرفته است؛ از برگزاری تورهای «موزیکبار» NCT تا اکران آلبومها در سالنهای سینما و رویدادهای اسپاتیفای.
آنچه امروز در کیپاپ و بهویژه توسط #BTS و کمپانی HYBE رخ میدهد، نه یک نوآوری هنری، بلکه شکل عریان و بیرحمانهای از سرمایهداری لجامگسیخته است.
آمارها نشان میدهند فروش فیزیکی آلبومها در سال ۲۰۲۴ با افت شدید ۱۷.۷ درصدی مواجه شده است. واکنش صنعت کیپاپ به این ورشکستگی ساختاری چه بوده است؟ پولسازی از «هیچ»!
مفهومسازی مصنوعی «کمیابی»:
گروههایی مانند #بیتیاس و کمپانیهای پشتپرده، هنر را از معنای ذاتیاش تهی کردهاند. وقتی موسیقی به لطف پلتفرمهای استریم رایگان و دسترسپذیر شد، این کمپانیها تصمیم گرفتند با ایجاد حس کاذب «انحصاری بودن»، دوباره از مخاطب پول بکشند. آنها «فرصت شنیدن یک فایل صوتی» را بستهبندی کرده و به عنوان یک تجربه لوکس میفروشند.
تاسیس مکانیسمهای استثمار روانی:
در این رویکرد، هواداران دیگر شنونده نیستند؛ بلکه مصرفکنندگان آسیبپذیری هستند که سیستم از «علاقه شدید» آنها برای سودآوری مالی سوءاستفاده میکند. تبدیل یک پخش ساده آلبوم به رویدادهای تجاری عظیم، ساختن ساختارهای طبقاتی در میان فنهاست تا ثابت کنند چه کسی بیشتر هزینه میکند تا «دیده شود».
بازاریابی تهاجمی به جای کیفیت هنری:
طبق اعتراف خود مسئولان این صنعت، قطعات پخششده در این مراسمها از قبل کاملاً نهایی شدهاند و هیچ نظر یا نقد هنری در آنها اعمال نمیشود. این یعنی تمام این شوهای مجلل، از رویدادهای جیهوپ تا بقیه گروهها، صرفاً مانورهای بازاریابیِ ابتذالیافته هستند. موسیقی دیگر اثر هنری نیست؛ بلکه یک «محصول جانبی» برای فروش بلیط، تبلیغات و جذب اسپانسر است.
┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈
موسسه بینالمللی هاتف شرق؛ اولین و تخصصیترین مرجع نقد #موج_کرهای در کشور
دیدگاهها